قسمت هشتم

«اَمَّن یُجیبُ المُضطَرَّ اِذا دَعاهُ وَ یَکشِفُ السُّوء ،اَمَّن یُجیبُ المُضطَرَّ اِذا دَعاهُ وَ یَکشِفُ السُّوء،اَمَّن یُجیبُ المُضطَرَّ اِذا. . . »

« حنانه جان خودتو خسته نکن . برو خونه ،  من اینجا میمونم .اگه خدا بخواد همه چیز درست میشه . »

 « . . . دَعاهُ وَ یَکشِفُ السُّوء ،  اَمَّن یُجیبُ المُضطَرَّ اِذا دَعاهُ وَ یَکشِفُ السُّوء . .  . »

« اینجا موندنت که کمکی نمی کنه . فقط خودتو بیشتر اذیت می کنی . پشو برو خونه . »

« . . . ،  ،  اَمَّن یُجیبُ المُضطَرَّ اِذا دَعاهُ وَ یَکشـ . . . »

« امشب کاری نمی شه کرد. دکتر گفت ایشالا فردا صبح ، اول وقت ، عملش می کنن . برو یه استراحتی کن . »

« . . . اَمَّن یُجیبُ المُضطَرَّ اِذا دَعاهُ وَ یَکشِفُ السُّوء ، اَمَّن یُجیبُ المـ . . . »

« مرجانم حالش خوب نبودا .بی بی دست تنها ست . اونجا بیشتر می تونی کمک کنی »

« . . . یُجیبُ المُضطَرَّ اِذا دَعاهُ وَ یَکشِفُ السُّوء ،  اَمَّن یُجیبُ . . . »

« واسه خودت می گم . آخه عزیزم ، اینطوری خودتو داری داغون می کنی . ایشالا همه چیز درست می شه .

حرف گوش کن.تو بری خونه ، فکر منم از بابتت راحت می شه . به خدا منم نگرانم . نگران تو ، مرجان ، محـ . . . »

« . . . اَمَّن یُجیبُ المُضطَرَّ اِذا دَعا . . . »

« آخه چرا انقدر لجبازی می کنی ؟! داروهاش که تهیه شده ، بنده ی خدا آقای سرا بندیم با اون وضعیت

قلب و ریه هاشون لطف کردن و خون دادن . اصلاٌ برو خونه ذکر بگو . اینجا ، اونم اینطوری . . .»

« . . . فُ السُّوء ،  اَمَّن یُجیبُ المُضطَرَّ اِذا دَعاهُ وَ یَکشِفُ السُّوء ،  اَمَّن یُجیبُ المُضـ . . . »

«  خسته شدم . تو اذیت نکن دیگه . خانومم ، حد اقل پاشو رو صندلی بشین . کمر درد میگیریا ! »

« . . . اَمَّن یُجیبُ المُضطَرَّ اِذا دَعاهُ وَ یَکشِفُ السُّوء ،  اَمَّن یُجیبُ المُضطَرَّ اِذا دَعاهُ وَ یَکشِفُ السُّوء ،  اَمَّن یُجیـ . . . »

***

 

شب سختی بود . برای همه . حنانه ، آقا مرتضی ، مرجان ، بی بی ، آقا جون و دایی که حالا اونا هم خبر دار شده بودن و تمام آدم های درگیر ماجرا . ناصر هم نگران بود . شاید بیشتر به خاطر مرجان !!

دکتر از اتاق عمل بیرون اومد . صدای قلب حنانه به وضوح شنیده می شد . انگار وسط راهرو می تپید . آقا مرتضی ملتمسانه به دکتر نگاه می کرد . دکتر مکثی کرد ، سری تکون داد و با آرامش بخش ترین شیوه ای که می تونست گفت : « الان میارنش . می تونید ببینیدش . هر کاری می شد کردیم . راستش نمی دونم چطور باید بهتون بگم . » کمی من من کرد و ادامه داد : « در این وضعیت ، بیشتر از این نمی شه کاری کرد . متاسفانه  فقط با دستگاه ز نده ست . مرگ مغزی شده ! خدا بهتون صبر بده ! » . . .

                                                                                                                                           ادامه دارد . . .

/ 7 نظر / 9 بازدید
تازه نفس

حالا وقتشه که داستان بره به سمت اسم بلاگ ها (افسانه جن و پری) حالا ببینید کی گفتم ! راستی 2 بار در هفته خیلی کمـــــــــــــــــــــــــــه

مریم

ای وای! چقدر لحظه بدیه وقتی بعد ازساعتها انتظار پشت در اتاق عمل دکتری که آدم انتظار داشه ازش این جمله رو بگه و بفرستت پیش خدایی که توی این ساعتها هی بزرگیش رو به امید معجزه ای صدا زده بودی

سایه سپید

آره!!!!با شمایی که داستانو اینجوری رقم زدی دیگه!!!!!فکرشو کن می آد می گه تموم.....خبر بد نباید بشنوم من!!!!بابا قلبم گرفت!!!! این محسن از توی داستان اومد بیرون التماس و التماس به پای من افتاد که تو رو خدا بگو منو نکشن!!!جوونم...هزارتا آرزو دارم!!!تازه عاشق یکی از فامیلامونم شدم!!!!![نیشخند] کاری می کنید به جمع نویسنده ها بپیوندما!!!![نیشخند][چشمک] موفق باشید